Parafia Świętego Ludwika we Włodawie




Wiatyk

Przy przejściu z tego życia do wieczności człowiek wierzący zostaje umocniony Wiatykiem Ciała i Krwi. Chrystusa i otrzymuje zadatek zmartwychwstania, zgodnie ze słowami Pana: "Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym" (J 6, 54). O ile to możliwe, Wiatyk należy przyjmować podczas Mszy św., by chory mógł otrzymać Komunię św. pod dwiema postaciami, a także i z tej przyczyny, że Komunia św. przyjmowana jako Wiatyk jest szczególnym znakiem uczestnictwa w tajemnicy śmierci Pana i Jego przejścia do Ojca, sprawowanej w Ofierze Mszy św.

Do przyjęcia Wiatyku zobowiązani są wszyscy ochrzczeni, którzy mogą przyjąć Eucharystię. W niebezpieczeństwie śmierci, niezależnie od przyczyny z której ono wynika, obowiązuje wszystkich wiernych przykazanie przyjęcia Komunii św. Duszpasterze powinni czuwać, aby nie odkładano udzielania tego Sakramentu, lecz aby wierni zostali nim pokrzepieni, dopóki mają pełną świadomość.

Zaleca się nadto, by wierny przed przyjęciem Wiatyku odnowił przymierze chrztu świętego, przez który został włączony w grono dzieci Bożych i stał się współdziedzicem obiecanego życia wiecznego.

KODEKS PRAWA KANONICZNEGO O WIATYKU:

Kan. 921. § 1. Wierni znajdujący się z jakiejkolwiek przyczyny w niebezpieczeństwie śmierci, powinni być umocnieni Komunią świętą na sposób Wiatyku.

§ 2. Chociażby tego dnia przyjęli już Komunię świętą, to jednak bardzo się zaleca, aby - znalazłszy się w niebezpieczeństwie śmierci - otrzymali ponownie Komunię świętą.

§ 3. Gdy niebezpieczeństwo śmierci trwa dłużej, zaleca się, aby Komunia święta była udzielana wielokrotnie, w poszczególnych dniach.

Kan. 922. Udzielenia Wiatyku chorym nie należy zbytnio odkładać. Duszpasterze powinni pilnie czuwać nad tym, by chorzy byli posilani wtedy, gdy są jeszcze w pełni świadomi.

KATECHIZM KOŚCIOŁA KATOLICKIEGO O WIATYKU:

1524 Tym, którzy kończą swoje ziemskie życie, Kościół poza namaszczeniem z chorych ofiaruje Eucharystię jako wiatyk. Przyjęcie Komunii Ciała i Krwi Chrystusa w chwili przejścia do Ojca ma szczególne znaczenie i wagę. Zgodnie ze słowami Pana Eucharystia jest zaczątkiem życia wiecznego i mocy zmartwychwstania: "Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym" (J 6, 54). Jako sakrament Chrystusa, który umarł i zmartwychwstał, jest ona sakramentem przejścia ze śmierci do życia, przejścia z tego świata do Ojca.

PRAKTYKA TEGO SAKRAMENTU

Sakrament ten udzielany jest najczęściej w szpitalu. Niemniej jednak człowiek chory, lub w podeszłym wieku będący się w domu, może przyjąć ten sakrament. Odpowiednim czasem może być nawiedzenie chorego w pierwszy piątek miesiąca. Należy wtedy zaznaczyć na początku wizyty, że pragnie się przyjąć ten sakrament. Sakrament ten jest powtarzalny, tzn., że można go przyjąć wiele razy, np. gdy stan chorego się pogorszył, lub choroba powróciła ponownie itp.

Gdy chory miał iść do szpitala, rodzina najpierw prosiła kapłana z sakramentami (Spowiedź, Namaszczenie Chorych i Komunia św. ) a następnie wzywano lekarza lub pogotowie. W niektórych rodzinach i dzisiaj jest praktykowany ten zwyczaj. Chory, na leczenie, winien być przygotowany duchowo zgodnie z zaleceniem Apostoła:” Choruje ktoś wśród was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana. A modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie, a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone (Jk 5, 14-15). Może warto przywrócić temu sakramentowi należne mu miejsce w rodzinach.

UWAGA DO KANONU 1007 - Prawo kanoniczne wylicza tu: notorycznych apostatów, heretyków i schizmatyków, którzy przed śmiercią nie dali żadnych oznak pokuty. ((notoryczny apostata (dobrowolne, świadome i całkowite porzucenie wiary chrześcijańskiej), heretyk (uporczywe, po przyjęciu chrztu, zaprzeczanie jakiejś prawdzie, w którą należy wierzyć wiarą Boską i katolicką, albo uporczywe powątpiewanie o niej), schizmatyk (odmowa uznania zwierzchnictwa Biskupa Rzymskiego lub utrzymywania wspólnoty z członkami Kościoła, uznającymi to zwierzchnictwo)).

Trwający publicznie jawnie w grzechu ciężkim, np. żyją bez sakramentu małżeństwa przez całe lata, a nie mają przeszkód do jego zawarcia i trwają w tym stanie mimo upomnień ze strony Kościoła i uważają siebie za wierzących i praktykujących itp.


powrót